Μετά την καταιγίδα
2025-10-05
Υπάρχουν στιγμές όπου το φως αποσύρεται.
Όχι για να τιμωρήσει,
αλλά για να θυμίσει πως τίποτα δεν του ανήκει.
Η καταιγίδα έρχεται τότε
σαν απαραίτητη σιωπή,
σαν το βάρος που λυγίζει τα κλαδιά
για να μάθουν ξανά την ευλυγισία τους.
Μέσα στη σύγχυση των ανέμων,
οι μορφές χάνουν το σχήμα τους
τα όρια σβήνουν,
και το είναι γίνεται απλώς ροή.
Η απώλεια, εκεί,
δεν είναι τέλος ,είναι διάβαση.
Ό,τι χάνεται,
επιστρέφει μεταμορφωμένο,
όχι όπως ήταν,
αλλά όπως έπρεπε να γίνει για να αντέξει το φως.
Όταν ο ήλιος αναδύεται πάλι,
δεν λάμπει περισσότερο
λάμπει αλλιώς.
Ο κόσμος τον υποδέχεται
όχι με ευγνωμοσύνη,
αλλά με αναγνώριση
σαν να συναντά ένα παλιό κομμάτι του εαυτού του
που είχε βυθιστεί στη λήθη.
Κι έτσι συνεχίζεται ο κύκλος,
φως, καταιγίδα, λήθη, ανάδυση.
Η γέννηση δεν είναι ποτέ πρώτη,
ούτε ο ήλιος νέος
είναι το ίδιο άστρο
που επιστρέφει από το σκοτάδι
για να μάθει ξανά να φωτίζει.
By Jo K.