Αέναη Αγάπη
2025-05-19
Στων λεύκων ονείρων τη μυστική βροχή,
δυο βλέμματα υφαίνουν σύμπαν από ευχή.
Στων ανέμων το άγγιγμα, στο θρόισμα των φύλλων,
γεννιέται η αγάπη μας, στα χείλη των γαλήνων.
Εσύ, φεγγάρι ανέγγιχτο σε ουρανό πλατύ,
κι εγώ, η γη που σου μιλά μ’ ανάσα απ’ το πρωί.
Μεστώνει η ώρα σαν καρπός σε δέντρο που ανθίζει,
κι ο κόσμος γύρω σιγαλιά, μονάχα εμάς αφουγκράζει.
Ο χρόνος λιώνει, στάζει φως απ’ των ματιών το χρώμα,
και κάθε τι που μοιάζει βαρύ, γίνεται πνοή, ακόμα.
Βουνά που δεν περπάτησαν οι σκιές των αστεριών,
λυγίζουν μπρος στο άγγιγμα δυο ερωτευμένων φτερών.
Η θάλασσα τραβά τα βάθη, μεθά από τη φλόγα,
κι η πέτρα γίνεται νερό, όταν η αγάπη ορίζει.
Γιατί εμείς, σε τούτο το απλό φιλί,
κρατάμε μέσα σύμπαντα κι αλλάζουμε τη γη.
Κι ήταν το σύμπαν που μιλούσε εντός μας σιωπηλά,
σπέρνοντας άστρα για να γεννηθεί αυτή η αγκαλιά.
By Jo K.