Beneath a skyheavy as memory,a silent chessboard stretcheswithout borders.
Continents tilt like pawns unaware of their power,and their leaders, eyes open or closed,move their hands over invisible lines.
Some moves seem logical,like a river following its course.Others appear random,as if an unseen hand has altered a map we cannot hold.
And then you...

Ο κόσμος βηματίζει πάνω σε τεντωμένο σχοινί.
Οι ήπειροι τρίζουν σαν παλιά ξύλινα πατώματα,και οι άνθρωποι κοιμούνται με το φως ανοιχτό,όχι για να δουν αλλά για να μη θυμηθούν το σκοτάδι.
Στους δρόμους φυσάει μια ανήσυχη σκόνη.Δεν είναι άμμος.Είναι λέξεις που ειπώθηκαν με οργή,υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν,σιωπές βαρύτερες από κραυγές.
Κι όμως υπήρξαν...

Κάτω από ουρανό βαρύ σαν μνήμη,μια σιωπηλή σκακιέρα απλώνεταιχωρίς όρια.
Οι ήπειροι γέρνουν,σαν πιόνια που δεν γνωρίζουν τη δύναμή τους,και οι ηγέτες τους με μάτια ανοιχτά ή κλειστά,κινουν τα χέρια τους πάνω σε αόρατες γραμμές.
Κάποιες κινήσεις φαίνονται λογικές,σαν ποταμός που ακολουθεί τη φυσική κοίτη του.Άλλες μοιάζουν τυχαίες,σαν ένας άγνωστος να...

The world walks on a tightrope.
The continents creak like old wooden floors,and people sleep with the light on,not to see but not to remember the darkness.
In the streets, an uneasy dust blows.It is not sand.It is words spoken in anger,promises that were not kept,silences heavier than shouts.
And yet there were mornings when the sky...

Η πρωινή ατμόσφαιρα μεταφέρεται με απαλή θερμότητα. Το φως αγκαλιάζει τα αντικείμενα. Οι κινήσεις αποκτούν ροή. Η σιωπή δεν είναι κενή. Η μέρα πλησιάζει την ανοιξιάτικη αίσθηση.

Το φως διαρκεί περισσότερο. Οι σκιές χάνουν το βάρος τους. Οι ήχοι αποκτούν διάρκεια. Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο ελαφριά. Στιγμές και κινήσεις συνυπάρχουν αρμονικά.

Η ψύχρα παραμένει, αλλά δεν είναι αισθητή. Το φως φτάνει πιο βαθιά μέσα στον χώρο. Οι κινήσεις αποκτούν άνεση. Στις παύσεις υπάρχει πληρότητα. Η μέρα κυλά με φυσικότητα.