Ελευθερία

Στου χρόνου το σεντόνι, παλιό,

γραμμένο με λύπες και φως,
βαδίζω σιωπηλά, κι είναι αλλιώς
το χθες όταν πάψει να πονά.

Μνήμες γλιστρούν σαν νερό,
στα δάχτυλα μέσα μου ζουν,
μα δεν τις κρατώ, τις φιλώ,
και ύστερα τις αφήνω να βγουν.

Φωνές που με κράτησαν γυμνό,
σε σκότους βυθούς με καλούν,
μα έχω φωνή και σκοπό,
έχω καρδιά που χτυπά να σωθούν.

Σπάζω το δίχτυ του χθες,
φεύγω, πετώ, δεν πονώ.
Δεν είμαι το τότε, μα φως,
το τώρα, το αύριο, εγώ.

Ελεύθερος πια, δυνατός,
σε δρόμο που εγώ θα χαράξω.
Ζωντανός, και αυτό είναι αρκετό,
για κάθε δεσμό να ξεχάσω.

Γιατί η δύναμη ανθίζει σιγανά,
σαν φλόγα που κρύβεται μες στην καρδιά.
Και η αλλαγή, δεν έρχεται απ' αλλού, 
γεννιέται βαθιά, μονάχα απ' εσού.

By Jo K.