Η Δύναμη και οι Άνθρωποι

Ήρθε ο χρόνος βαρύς, με φωνή σιωπηλή,
κι έφερε σώπα τις νύχτες, χωρίς μια πνοή.
Μα βαθιά μες στο σώμα, στης ψυχής το κρυφό,
υπήρχε φλόγα μικρή,  κι αρνήθηκε το σκοτεινό.

Ήρθαν χέρια που γίναν φτερά στην πληγή,
με στοργή που δε ρώτησε, μα ήξερε τι.
Λόγια απλά, μια ματιά, μια σιωπή γεμάτη,
κι ένιωσα πάλι ζωή, εκεί που όλα είχαν σταθεί.

Παλιοί κι οι νέοι,  φωνές σε ένα δίκτυ ακριβό,
κρατήσαν το βάρος μου όταν δεν άντεχα εγώ.
Με την υπομονή τους, τη σιωπηλή στήριξη,
με κάθε κίνηση, με κάθε λέξη, με κάθε βήμα πίστη.

Αυτοί ήταν οι ήρωες, οι άγγελοι της στιγμής,
που στάθηκαν δίπλα μου, με χέρια ανοιχτά και ζεστές καρδιές.
Χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να παραπονεθούν,
και μόνο με την αγάπη τους, με βοήθησαν να ανασυνταχθώ.

Και καταλαβαίνω τώρα, με πείρα βαθιά,
πως το σώμα και η ψυχή πρέπει να τα φροντίζουμε καλά.
Από εκεί ξεκινάνε όλα, τα καλά και τα κακά,
και μόνο η υγεία μπορεί να μας φέρει ξανά στην αγκαλιά της χαράς.

By Jo K.