Όταν ο ήλιος σκύβει
2025-07-19
Ο ήλιος στάζει,
σαν κεχριμπαρένιο κερί,
στις παλάμες του ορίζοντα,
λιώνει αργά,
βάφοντας τις άκρες των σύννεφων,
με ψίθυρους φωτιάς.
Η θάλασσα σωπαίνει,
σαν να κρατά την ανάσα της,
μην ταράξει το κάδρο.
Και τα βήματα σταματούν,
όχι από θαυμασμό,
μα από το βάρος της στιγμής.
Δύο σκιές ακουμπούν παράλληλες
στο ίδιο φως.
Καμιά λέξη.
Μόνο βλέμματα που διαπερνούν,
τις αντανακλάσεις,
για να φτάσουν εκεί,
όπου ο χρόνος,
παύει να μετρά,
και αρχίζει να θυμάται.
Δεν είναι το χρώμα που αλλάζει.
Είναι η παρουσία,
που φωτίζει αλλιώς το φως.
By Jo K.