Σιωπή

Έχω στα χέρια μου μια φωτιά,

μια σπίθα που σβήνει πριν φτάσει στον ουρανό,
και οι λέξεις, σαν νερό, χάνονται σε ποτάμια αδιέξοδα.
Κάθε βήμα που κάνω είναι σιωπή,
και κάθε ελπίδα, μια σκιά που κυνηγάει το φως
χωρίς ποτέ να το φτάσει.

Μου δείχνουν το δρόμο, μου χαρίζουν όνειρα
και υποσχέσεις από άσπρα χαρτιά γεμάτα λέξεις,
μα οι δρόμοι τους είναι λασπωμένοι,
και οι ελπίδες τους, μισοτελειωμένες,
σαν μέρες που ξεθωριάζουν στον χρόνο.

Η ευθύνη μου είναι βαριά,
αλλά τη φορώ σαν παλιό, κουρελιασμένο ρούχο
που δεν κρατά τη ζεστασιά του.
Είμαι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας
που δεν μπορεί να κοιτάξει τον εαυτό της
και γυρνά τα μάτια μακριά από τον πόνο της.

Και εγώ, με χέρια άδεια,
στρίβω τις ώρες σε αναπάντητες ερωτήσεις
που κανείς δεν ακούει.
Η σιωπή μου είναι απάντηση και ερώτηση,
μια σιωπή γεμάτη από τα βάρη που κουβαλώ,
χωρίς ποτέ να τα αφήνω να πέσουν.

Μια υπόσχεση, μια υπόνοια, μια αλήθεια
που ποτέ δεν μπορεί να γίνει πράξη.
Και οι φωνές τους, γεμάτες από ρητορείες,
φτάνουν σαν τον αέρα, άυλες, χωρίς βάρος,
και εγώ, σαν σκιά, μένω
στο ίδιο σημείο, ακίνητος και αδιάφορος.

Η ευθύνη μου είναι ένας καθρέφτης θολός,
και το καθήκον μου μια βουβή σιωπή
που ξεθωριάζει μέσα στην αναμονή.
Οι πράξεις τους, άπιαστες και ξεθωριασμένες,
μοιάζουν σαν το φως του ήλιου πριν τη δύση:
ξέρουμε ότι υπάρχει, αλλά δεν το φτάνουμε ποτέ.

Μα ίσως, κάπου βαθιά,
η φωνή μας να ξυπνήσει απ' τη σιωπή,
η σπίθα να γίνει φλόγα, η φλόγα να γίνει ποτάμι,
και τότε ίσως να δούμε, επιτέλους,
ότι όσα σιωπήσαμε, τα κρατάμε εμείς
και όσα ξεχάσαμε, τα κουβαλάμε εμείς.

Ο κόσμος μας, αυτό το αδιέξοδο,
θα ανοίξει τα μάτια του, θα δει
και θα καταλάβει την ουσία της δύναμής του.
Αλλά μήπως… μήπως δεν είναι ακόμα ώρα;
Ή μήπως το αύριο, τελικά, θα το γεννήσουμε εμείς;

By Jo K.