Το βάρος των χεριών
2025-09-17
Ο άνθρωπος γεμίζει τις παλάμες του
με χρυσάφι, με σκιές, με ό,τι λάμπει.
Κι όμως, όσο κι αν βαραίνει το χέρι,
η δίψα του μένει άσβεστη,
σαν πυρκαγιά που τρέφεται με στάχτες.
Δεν ακούει τον άνεμο,
δεν κοιτάζει το χώμα που ράγισε.
Σαρώνει ό,τι στέκει μπροστά του
χωρίς να ρωτά,
χωρίς να ευχαριστεί.
Μα η αλήθεια δεν είναι στα λάφυρα,
ούτε στις κορυφές που ποδοπατήθηκαν
είναι στο βλέμμα που σέβεται,
στον ψίθυρο που παραδέχεται το σφάλμα,
στο άνοιγμα της αγκαλιάς
όταν ο άλλος στέκει γυμνός από άμυνες.
Μόνο τότε το κενό γεμίζει
όχι με πλούτη,
αλλά με το φως της αναγνώρισης
και την ειρήνη της αποδοχής.
By Jo K.