Όλες οι δημοσιεύσεις

Είναι κάτι στιγμές που η σκέψη χάνεται,
σαν άνεμος που παίρνει το φως και το σκοτάδι,
είναι κάτι στιγμές που το μυαλό ταξιδεύει,
σε χώρες κρυφές, σε όνειρα που ξαφνικά αναδύονται.

Ήρθε ο χρόνος βαρύς, με φωνή σιωπηλή,
κι έφερε σώπα τις νύχτες, χωρίς μια πνοή.
Μα βαθιά μες στο σώμα, στης ψυχής το κρυφό,
υπήρχε φλόγα μικρή, κι αρνήθηκε το σκοτεινό.

Σ' έναν τόπο που σιγομιλάει με τον άνεμο,

Εκεί που ξεπροβάλει πάλι το φώς, εκεί θέλω να πάω!

και τούτο εποιεί Σπύρος Δημ. Σταμίρης