Τα πλάσματα που θυμούνται
By Jo K.
By Jo K.
By Jo K.
μια σπίθα που σβήνει πριν φτάσει στον ουρανό,
και οι λέξεις, σαν νερό, χάνονται σε ποτάμια αδιέξοδα.
Κάθε βήμα που κάνω είναι σιωπή,
και κάθε ελπίδα, μια σκιά που κυνηγάει το φως
χωρίς ποτέ να το φτάσει.
Ο κόσμος κρατά την ανάσα του.Οι ουρανοί σκοτεινιάζουν, πριν ακόμη πέσει η βροχή.Κάτι ζυγώνει, όχι μ’ ορμή,μα με βήματα παλιά, βαριά, γνωστά.
Μια φωτιά που δεν έχει ακόμη όνομα,μα όλοι την νιώθουν στο στήθος.
Εκείνοι που κυβερνούν, μιλούν με σίδερο.Μα η σοφία δεν ακούγεται δυνατά·μιλά με βλέμματα,με σιωπές που αντέχουν,με λαούς που θυμούνται.
Δεν είναι...
By Jo K.
Υπάρχει μια στιγμή,μικρή σαν ανάσα,όπου δυο βλέμματα διασταυρώνονταικι ο χρόνος ξεχνά να μετρά.
Εκεί αρχίζει η επικοινωνία όχι από λέξεις,αλλά από την πρόθεση να δειςκαι να ειδωθείς.
Η αγάπη δεν είναι καταφύγιο.Είναι παράθυρο.Αφήνει φως να μπει,και στέκεται ανοιχτή,ακόμα κι όταν φυσά.
Δεν χρειάζεται τελειότητα·χρειάζεται αλήθεια.Ένα χέρι που τρέμει,κι...
Στον Ιούνιο όλα ανθίζουν χωρίς δισταγμό,οι μέρες, τα σώματα, τα βλέμματα.Σαν να ξέρει η ζωήπως τίποτα δεν είναι μάταιοόταν προσφέρεται με αλήθεια.
Σε κοιτώ,και δεν υπάρχει χώρος για αμφιβολία·μόνο φωςπου χωράει και το παρελθόν και το τώρα,και εκείνο το αύριο που επιτέλους δεν φοβίζει.
Η πίστη δεν χρειάζεται θαύματαείναι το θαύμα.Είναι ο τρόπος που...
Σαν ποτάμι αθόρυβο, η αγάπη κυλά,
χωρίς φωνή, μα με το φως της να σιγοκαίει,
σ' ένα βλέμμα που κρύβει χιλιάδες λέξεις,
σε μια σιωπή που σπαράζει την ψυχή.
Κάθε χρόνο, το καλοκαίρι μας καλεί,
με τα χρυσά του χέρια απλωμένα στον ουρανό.
Με την αύρα του, μας γεμίζει υποσχέσεις,
και το κάθε του δειλινό είναι μια καινούργια αρχή.
By Jo K.