Ο άνθρωπος γεμίζει τις παλάμες τουμε χρυσάφι, με σκιές, με ό,τι λάμπει.Κι όμως, όσο κι αν βαραίνει το χέρι,η δίψα του μένει άσβεστη,σαν πυρκαγιά που τρέφεται με στάχτες.
Δεν ακούει τον άνεμο,δεν κοιτάζει το χώμα που ράγισε.Σαρώνει ό,τι στέκει μπροστά τουχωρίς να ρωτά,χωρίς να ευχαριστεί.
Μα η αλήθεια δεν είναι στα λάφυρα,ούτε στις κορυφές που...
By Jo K.
By Jo K.
Στο μισοσκόταδο του δρόμουτα φώτα γίνονται παλμοί,μια πορτοκαλί ανάσα που χτυπάστην καρδιά του αυτοκινήτου.
Το χέρι σου ψάχνει το δικό μουκι ο κόσμος γύρω σωπαίνει.Δυο δάχτυλα μπλέκονταισαν να κρατούν όχι μόνο το παρόν,αλλά όλες τις διαδρομές που θα ’ρθουν.
Δυο χέρια μπλεγμέναμέσα στη νύχτα,φάρος σιωπηλόςσε δρόμους που δεν τελειώνουν.
Δεν είναι το...
Το χωριό ανασαίνει αργά,με τον άνεμο να γλιστρά μέσα από τα στάχυα,και να φέρνει τη μυρωδιά της θάλασσας,παρότι αυτή κρύβεται μακριά.
Το γέλιο σου,λεπτό σαν το φτερούγισμα χελιδονιού,ανεβαίνει στους ουρανούςκαι βρίσκει καταφύγιο στα κλαδιά της ελιάς.
Περπατάμε στο μονοπάτι,κι οι παπαρούνες σκύβουν ελαφρά,λες και ξέρουν πως είμαστε ζευγάρι,στις πρώτες...
ξαναβρίσκει το φως της.
By Jo K.
By Jo K.
By Jo K.
By Jo K.